05 juli 2019

Rondjes





Een kleine week in Bangkok geweest. Een chaotische stad, maar daar houd ik van. Doch eigenlijk zijn 3 dagen van euforie genoeg...daarna is het roeien met de riemen die ik heb. Lijkt op een relatie van "love and hate", waar je toch niet buiten wilt of kan. Ik denk dat de taxi chauffeurs hun tamtam hebben geluid, want na een dag, geen last meer gehad, over gezeur van de meter, of deze wel of niet aan moet zijn. Zo gauw hun mond openging,  ging ik een stapje verder...en die deur openlaten staan heeft een hoop bereikt. Als afscheid cadeau van de stad, werd er van boven behoorlijk gejankt. Ineens uit het niets bakken met water naar beneden. Een paraplu bij de hand, die achteraf voor een poppenwagen meer geschikt was. Het water, inmiddels bijna kuithoogte zo her en der , geeft mij het gevoel de reddende engel te zijn van menig kakkerlak, die mijn benen als reddingsboei zien tegen het verzuipen. De poppenplu, heb ik gelijk weg gegooid bij het hotel, want de spaken waren inmiddels compleet krom getrokken door de hoosbui en mijn zorro bewegende aanvallen tegen menig ( on) gedierte. Als verzopen rat in mijn privé taxi weer naar huis...ben bekaf nu 😌

Ik ga over, niet lange tijd,  gewoon de pootjes droog houden, met een bezigheid waar ik niet altijd even enthousiast over kan zijn.
Dat zal de rondjes rond de kerk gaan worden, waar menig buschauffeur in Nederland gelijk een klacht over in dient.
Alleen ik zit in een ander soort openbaar vervoer....het vliegtuig. Na de landing zal het een feest voor mij worden.  Mijn rondje rond de kerk,  zal bestaan uit Huahin, Cambodja,  t.z.t. misschien Vietnam, Brunei en Maleisië, of andersom. Jammer genoeg, zal mijn paspoort de 10 jaar niet halen, met al de stempels en ingeplakte visa.
Geen probleem !
Gewoon weer een rondje ambassade in Bangkok, doch wacht nu wel tot het droge seizoen.

25 mei 2019

Bezoek.

Zo kom ik nog eens ergens....

Brunei een paar weken geleden. Genoten van de kinderen en kleinkinderen. Zij worden groot, doch "oma zullen wij hink, stap,sprong doen"? ...laat ik mij geen twee keer zeggen. Dacht ik dat gelijk weer onder de knie te hebben 😱dat viel heel even tegen...Ik kreeg eerst bijles in hoe ik springen moest.😂 Ergens vanaf springen is één ding, maar gewoon de lucht in en dan op één been terug met een zwaai en een  draai is toch wat anders. Iniedergeval groot feest, daar Neil 8 jaar werd. Uiteraard volop gevierd. Hele leuke tijd.



Paardrijden op de poloclub van de sultan. Een bezigheid die Suus graag beoefent, dus haar paard moest ook bewonderd worden uiteraard.


Daar iedereen vakantie had van werk en school zijn wij met z'n allen naar Labuan geweest. Zeer nostalgisch voor ons omdat wij ruim 40 jaar geleden daar regelmatig kwamen. De resort, nu welliswaar vervallen, was er nog. Maar na 40 jaar zijn mijn verwachtingen hoe een hotelkamer eruit moet zien,  toch ook " geüpgrade" 😂


Enfin na en week weer naar huis.... (Trouwens in die week dat wij er waren, was ook nog de shiara wet gelegaliseerd, inmiddels is de doodstraf weer ingetrokken)....
....enfin zitten wij weer op het vliegveld te wachten totdat onze vlucht omgeroepen werd....hoor ik mijn naam via de intercom en of ik even mij wil melden. Wat heb ik nu aan mijn fiets hangen, want ik moest mee 😳. Meegenomen door gangetjes, bewaakte deuren,, trap op en trap af. Iniedergeval daar waar de normale ganger niet komt. Kamertje in,  een tafel en twee mensen van de douane 🥺. Heel vriendelijk allemaal, maar je weet het nooit bij Aziaten. 😉 Koffer op tafel die ik van de stress niet gelijk open kreeg...bleek dat ik mijn powerpack bij mij moest houden in mijn handbaggage...dus gelukkig weer heelhuids het vliegtuig in mogen stappen.

Een paar weken later naar Hoh Chi Min City,  in Vietnam. Lisa moest daar wedstrijd zwemmen, dus het plan te gaan was toch al besloten.. Haiko gaat hoofdwaarschijnlijk vanuit Phnom Penh verhuizen naar HCMC , zodoende zijn wij met z'n allen een paar dagen langer gebleven. Zo konden zij, zo her en der, een gevoel krijgen van het leven aldaar.


Terwijl bijna iedereen ,gevloerd voor de buis zat, was ik.....


....mijzelf nog aan het oprapen van de vloer, net buiten de lift. Maar je kunt zeggen wat je wilt, ik deed het wel. Nu was het appartmeent minder hoog dan toen ik in de Petronas torens in Kuala Lumpur ging, maar toch, 38 hoog vind ik nogal wat.


Kleindochter Evi  heeft  voor mij gekeken, die schat, want ik zat in de lift geplakt tegen de achterwand.

Terwijl wij weg waren is het hier een zoete inval geweest, rondom het kraambed, van moeder vogel. Dat de kleintjes het gehaald hebben en inmiddels uit gevlogen zijn, is een wonder.


Een zeer gemouleerd gezelschap bezoekers, zoals jullie op de foto's kunnen zien.











16 maart 2019

Vervoer

De tijd heeft niet stil gestaan, helaas mijn blog een paar maanden wel.
Dat de tijd vliegt in mijn beleving is een feit.
Dit vliegen is uiteraard figuurlijk bedoeld.
Letterlijk vliegen begint bij ons weer, over een aantal weken.

Nu houden wij onze voetjes wat dichter bij de grond en toeren wat af met vrienden op onze scooters.
De eerste dag dichtbij huis de berg op om van het wijdse uitzicht te genieten.
Een groot gezelschap heette ons welkom en zouden ongevraagd de scooters in de gaten houden.
Dat het hen te lang ging duren begrepen wij al vrij snel toen wij terugkwamen. Uit verveling werden 2 scooters nog net niet uit elkaar gehaald, maar de zitting was blijkbaar aan vervanging toe, en dat werd ons haar fijn verteld.

 Wie de schuldige was? Daar kwamen wij niet achter. Alle apen hadden een houding van onschuld en onverschilligheid. (Andere aap soorten in Thailand niet vreemd).
 

Het hebben of niet hebben van vervoer in Thailand en omstreken is het hebben van een rijke fantasie om datgene voor elkaar te krijgen wat men voor ogen heeft. Of het de veiligste manier is, boeit niet.


 







Enfin, een versnapering zo her en der is ook niet te versmaden maar WAT en WAAR ?



" Streetfood " waar Thailand bekend om staat is een uitkomst.Ook hier wordt het vervoer voor allerlei zaken gebruikt  Bij de één is het  de kinderwagen die tegelijkertijd dienst doet als toonbank   en de ander moet toch ergens zijn schillen laten.





Iets uitkiezen om te eten,  was op zich niet moeilijk .




 Doch wij gaan niet over één nacht ijs en besloten  na een hapje her en der voor een ietwat meer uitgebreide tafel.


       


25 december 2018

Kerst 2018

Het is Kerstmis....

In de ene helft van de wereld, wordt men net wakker en moet de veelal drukke dag nog beginnen. Een behoorlijke volks verhuizing komt op gang van mensen die elders hun kerstdag zullen doorbrengen.

In andere delen van de wereld, is men zojuist toe, aan een "upper" of " downer" daar velen wel of niet vinden dat hun dag, dus dis, geslaagd is.

Het laatste deel van de wereld, is aan het uitbuiken, of loopt na een week voorbereidingen op zijn tandvlees richting bed.

Nu mag iedereen zelf uiteraard bepalen hoe zij invulling aan deze dag willen geven. Wie ben ik om te te zeggen wat de boodschap is.

Hier bij ons in Thailand kent de Thaai Kerstmis niet, op een klein groep Thaaise Christenen toe. De winkels zijn  open en bijna iedereen is gewoon aan het werk.

Natuurlijk kent men wel de " Window dressing ". Dus overal kerstbomen in alle kleuren. Kerstlichtjes en versiering overheerst.
In de shopping malls lijkt het alsof de grammofoon naald is blijven hangen bij drie  1960 hits...

Jingle Bells,
Santa is in town,
I'm dreaming of a white christmas.

Ik denk dan, "keep on dreaming " want bij gemiddeld 30°C boven 0,  zal er toch echt geen sneeuw gaan vallen.

En als laatste loopt iedere verkoper met een santa muts op en de verkoopsters met diadeem in het haar waarop reindeer oren prijken.

De gemiddelde mens weet het denk ik wel. Anderen vast zo ongeveer. Dan uiteraard diegenen die vol overtuiging alles tegenspreken . Moet een ieder zelf weten.....

...... Doch gelukkig voor bijna iedereen, een dag van samenhorigheid.
De lach en de traan door herinneringen van afgelopen jaar vers in het geheugen .

Nog een week....

Ook al hebben vele volkeren hun eigen jaartelling zoals hier o.a. in Thailand waar het, volgende week het boeddhistische jaar 2562 wordt.........
Is toch wereldwijd de Christelijke jaartelling geaccepteerd.

Daarom wens ik een ieder die dit gelezen heeft, een voorspoedig en vooral in gezondheid, een goed 2019 toe.





09 november 2018

Een sport

Gisterenavond is het, na bijna 2 weken, ineens weer gaan regenen.
In de zin van, met bakken naar beneden komen, vergezeld met hevig onweer en stormachtige ruk winden.
Vandaag zou ik golfen, doch zou het een te hoog handicap voor mij zijn geworden, gezien de omstandigheden van de baan.
 Het water in de regengoot raasde de helling af, dus zou het een beter voorstel zijn geweest om te gaan wildwater varen.


Mar, moest naar Petchaburi, maar ook dat bleek een sport om er te komen.



Gelukkig reed hij met iemand mee en zat hij hoog en droog, want met de scooter zou het helemaal een sportief evenement zijn geweest om er te komen.


Op momenten als deze, vraag ik mij af, of ik geen andere sport moet opnemen. Iniedergeval datgene wat mijn kinderen en kleinkinderen graag ondernemen.


 Volgende week ga ik naar Cambodja. Lisa doet aan internationaal wedstrijd zwemmen. Volgende week voor haar een thuis wedstrijd en daar wil ik bij zijn.. Mijn enige probleem zou ik deze sport willen beoefenen, is dat ik dan zo achterlijk vroeg op moet staan om te oefenen. 6 uur s'ochtends al in een bad moet liggen, lukt mij niet.

Evi voetbalt sinds kort. Een sport wat al een paar jaar op haar verlanglijst staat. Gezien haar plaats op de foto denk ik dat zij links voor gaat spelen. 


Sam gelooft het allemaal wel, dus stelt simpel recreatief zwemmen voor. Gewoon relaxed wat dobberen in het water. Trekt mij wel aan deze tak van sport.

Grant is een ster in basketbal. Maar dat vlug heen en weer en dan die bal proberen te scoren is mij iets teveel nu gezien mijn leeftijd.

De sultan van Brunei heeft een grote manege. De paarden vervelen zich dus Suus mag daar les nemen sinds kort. Ook wel iets om over na te denken. Uiteindelijk heb ik het vroeger ook gedaan.

Neil krijgt les in atletiek. Hoogspringen was meer mijn forte, dan hardlopen. 

Guus en Abel doen aan "spotten" momenteel in Zuid-Afrika. Ook een overweging waard voor mij. Gewoon heerlijk op een bankje en het leven aan je voorbij laten gaan.

Tja en dan heb je nog de sporten, pilsje hijsen in Kaapstad, trekken met gids of yak door Tibet of skiën in Japan.





Mijn besluit is genomen.  Ik houd gewoon mijn voordeur open en wie mijn tak van sport ambieert mag meedoen.







29 juli 2018

Manlief's " girlfriends".

Welliswaar met een kleine " f " geraken wij steeds meer echtpaar Flodder..... AF...op deze camping Palm Hills Golf Club geheten. 😉

De vergeelde bouwtekeningen kwamen weer van stal en waarachtig nog een bouw concept gevonden op een bijna soort perkament , van de kolommen die brievenbus en huisnummer plus notahouder voor de electra,  moeten dragen.
Aan de straatkant van ons huis, wordt het opgepimpt en een stuk nostalgie, getimmerd aan de boom,  zal verdwijnen.



De eerste ijzerdraden zijn geplaatst aan weerszijden van de oprit, en nu ligt alles       weer stil, vanwege de zoveelste vrije dagen van de Thai. Doch na 7 jaar hier al             wonen, maakt " give and take" die 4 vrije dagen natuurlijk ook niet uit.                         

Daar manlief na zoveel jaren een opruim aanval heeft op plekken waar ik met mijn stofdoek, emmer en dweil niet echt welkom ben, daar ik ook nog neig te willen gaan opruimen, heeft hij ongevraagd het heft in eigen handen genomen.                           

Van alles wordt van stal gehaald! Golfclubs uit het jaar nul, oplaadbare batterijen        voor kleine zonnepanelen, tot aan ( nieuwe)  hoofdsteunen voor in bad. Zo kan ik         nog uren doorgaan om deze lijst aan te vullen totdat er een waslijst ontstaat. Mij        hoor je niet...het is bij mij echt oogjes dicht en snaveltje toe met af en toe een hoera sprongetje wanneer ik alleen ben. Ik moet er niet aan denken om mijn twijfel over iets uit te spreken, want voor hetzelfde geld wordt alles weer teruggeplaatst in een hoek van zijn ruimtes, met het gevolg dat voordat ik het weet het hele huis weer     wordt over genomen.  Al datgene wat overbodig nu is wordt keurig  op de               ThaiseMarktplaza gezet....en waarachtig voor vrijwel alles blijkt er bij iemand anders in het land plek of behoefte te zijn.                                                                                                
Nergens stond een definitieve prijs bij. Wij hebben het aan  de  geïnteresseerden          overgelaten  om wel een reëel bod te doen, waar wij het mee eens konden zijn.              Het geld zou namelijk beetje bij beetje bij anderen (de armsten van de armen) in         hun zakken verdwijnen, hadden  wij de bieders erbij verteld.                                          
                                    
Waar wij ook al decennia lang aan doen,iets  wat in Nederland inmiddels al jaren  verplicht is, is afval scheiden. Hier wordt nog volop zichtbaar recycled . Diegenen die in de vuilnisbakken lopen te zoeken naar recyclebare spullen, staan toevallig ook nog onderaan in de hiërarchie.                                                                                                       
Deze mensen hebben wij in categorieen ingedeeld. Dus diegenen die op leeftijd zijn,of met gehandicapte kinderen het afval aflopen, krijgen sowieso eerder, onze                     afgedankte recycle spullen dan diegenen die al rondrijden op een scooter.  Zodoende  kan je vooral manlief, regelmatig zien rondrijden met een doos oud papier, een zak schroot etc. opzoek naar 1 van zijn vele girlfriends. 😉......die helemaal in de gloria zijn met ons afval, en vooral met de extra 100 baht erbij toegevoegd uit de opbrengst van de Thaise Marktplaza. Wat een blijdschap, af te lezen op hun gezichten.               
         
In 1 keer een, in hun ogen, een groot bedrag geven, doen wij bewust niet, daar een Thai totaal niet kan sparen, en het misschien in 1 keer ook wordt gespendeerd. Nu kunnen zij van die 100 baht (euro 2.60) een maaltijd kopen bij de vele vreet karretjes langs de weg, zonder dat zij ook hun eten hoeven te zoeken in een vuilnisbak.                                                                                                    
Blijdschap " all round" , zou ik zeggen . Manlief's Thaise vriendinnen, die hem graag "  the man with the good heart" noemen. Ik vind het prima  en het ruimt op bij mij in huis. 😂